มือของยายไม่อุ่นอีกต่อไปแล้ว
08.45 น.
คุณยายจากไปอย่างสงบในห้อง ICU ตึกศรีพัฒน์ โรงพยาบาลมหาราช เชียงใหม่
09.13 น.
ฉันเดินทางถึงโรงพยาบาล
ภาพที่เห็นคือหญิงชราคนนึงนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ฉันร้องไห้อย่างเสียไม่ได้
โผเข้ากอดยายที่ตัวเย็นเฉียบอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
...ไม่ว่าฉันจะกอดยายยังไง
ยายก็ไม่มีทางจะกอดตอบฉันได้เหมือนเดิม
มือของยายไม่มีทางอุ่นได้อีกต่อไปแล้ว
10.23 น.
ยายจ๋า...
สิ่งที่หนูรู้สึกผิดที่สุดในชีวิต คือ การที่สนใจแต่ชีวิตตัวเอง
จนลืมสนใจคนที่เลี้ยงดูหนูมาตลอดตั้งแต่เด็ก..
ลืมคิดไปว่ายายจะเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน
หนูไปหายายในวันที่ 3 หลังจากที่ยายอยู่โรงพยาบาล
และภาพสุดท้ายที่หนูเห็น คือ ยายกำลังร้องไห้
ตอนนั้นหนูเดินเข้าไปจับมือยาย พยายามจะกอดยายแต่ทำไม่ได้
เพราะยายหายใจไม่ออก เนื่องด้วยภาวะแทรกซ้อนของน้ำท่วมปอด
ยายพยายามเอามือที่สั่นเทาของยายจับมือของหนูตอบ และบอกกับหนูว่า
"ฝัน ยายอยากตาย ยายไม่ไหวแล้ว ยายทนไม่ได้แล้ว ยายอยากตาย ยายทรมานเหลือเกิน"
และนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้พูดกับยาย ก่อนที่ยายจะย้ายไปอยู่ในห้อง ICU
จวบจนวาระสุดท้ายของยาย....
ก่อนหน้านี้ฉันได้แต่คิดว่า จะฝึกงานไหนดี จะไปทำงานที่ไหนดี
จะเก็บตังได้ไวๆ มั้ย จะได้ทำงานที่ตัวเองชอบมั้ย
ไว้มีตังแล้วจะพายายไปเที่ยว ไว้มีตังแล้วจะพายายไปซื้อของ
ถึงตอนนี้ทุกอย่างมันกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปหมดแล้ว
ไม่มีแม้โอกาสจะให้หนูได้พูดว่าหนูรักยายเหลือเกิน
หนูรักยาย หนูรักยาย
คำนี้่พูดไป ก็ไม่รู้ว่ายายจะได้ยินจริงมั้ย...
ไม่มีโอกาสที่จะได้กอดยาย ไม่มีโอกาสที่ยายจะได้ลูบหัวหนู
ไม่มีโอกาสได้ทานอาหารฝีมือยาย
ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้นอนหนุนตักยายอีกต่อไปแล้ว
13.06 น.
ยายทำหน้าที่ของแม่และยายอย่างดีที่สุดจนถึงวาระสุดท้าย...
แต่กับคนเป็นหลานอย่างฉัน
ยังไม่เคยทำอะไรให้ยายได้ภูมิใจเลยสักครั้ง...
มันช่างน่าอายเหลือเกิน
My site ->http://ziinnuf.multiply.com
